Samenredzaamheid begint in de buurt

Carola Schouten introduceert in haar bijdrage in het Financieel Dagblad van 30 juli een term die mij aanspreekt: samenredzaamheid.

Ze beschrijft hoe bewoners van de Rotterdamse wijk Bloemhof samen nadachten over een langdurige stroomstoring. Ze spraken over noodsteunpunten, communicatie als telefoon en internet uitvallen en hulp aan bewoners die afhankelijk zijn van medicijnen. De oplossingen kwamen niet alleen van professionals, maar vooral van mensen die de wijk en elkaar kennen.

Dat is samenredzaamheid. Niet verwachten dat mensen alles zelf oplossen, maar gebruikmaken van de kennis, betrokkenheid en bereidheid die al in een gemeenschap aanwezig zijn.

Die gedachte geldt natuurlijk niet alleen bij een crisis. Ook bij wonen, zorg en leefbaarheid kunnen we niet blijven denken in afzonderlijke systemen. Een gebouw is meer dan een verzameling woningen. Goede woonomgevingen helpen mensen om zelfstandig te blijven, naar elkaar om te kijken en samen een gemeenschap te vormen.

Dat vraagt om bewoners, ondernemers, zorgorganisaties, vastgoedeigenaren en overheden die ieder hun verantwoordelijkheid nemen. Het vraagt ook om leiderschap vanuit vertrouwen. Om elkaar vroeg in het proces op te zoeken, ruimte te geven en samen te leren van wat niet meteen lukt.

Daar hoort ook bij dat je durft te verliezen. Zoals Demi Vollering tijdens de Tour de France Femmes liet zien. Niet alleen genieten van de lach als het goed gaat, maar ook leren van de tranen als het tegenzit. Juist daar zit de ruimte om te groeien.

Ook gemeenten kunnen daarin een stap zetten. Door een initiatief niet alleen te toetsen, maar initiatiefnemers actief te helpen om binnen de regels tot een plan te komen dat wel werkt. We zijn immers geen tegenstanders, maar partners bij het aanpakken van dezelfde maatschappelijke opgave.

Dat is de sfeer die ik graag zou zien. Niet tegenover elkaar staan, maar elkaar de hand reiken.

Lees het ingezonden stuk van Schouten in het FD: https://lnkd.in/eYz7NwMs